IDe situatie 

 

De situatie is zonder meer hopeloos

De klimaatdynamiek is uit de hand aan het lopen. De zomers worden zowat overal een lijdensweg. Velen voelen het aan den lijve via  droogte, bosbranden, slechte oogsten, en inondaties. Het WMO waarschuwde in november tijdens de Cop23 keihard: “..the time window for action is narrow.”

Ervaren wetenschappers en topjournalisten beginnen zich echt zorgen te maken. Zoals Wallace-Wells, Richard Heinberg, Michael Mann, Jean Jouzel, en Michael Oppenheimer. Leidende tijdschriften zoals de Guardian, Monde, Der Spiegelnoot1, en New York Times ruiken lont en laten hun sussende houding varen. Wat iedereen al twintig jaar aan zijn klompen kon voelen aankomen, maken we nu mee. We halen op dit moment de trekker over. Het randje van onomkeerbaarheid zijn we waarschijnlijk al gepasseerd. Onderzoek heeft geen zin meer. Er hoeft echt niemand meer naar de polen. We weten genoeg. Het gaat hard. Harder dan we via onderzoek kunnen constateren, blijkt wel uit de reeks van onderschattingen van de laatste jaren.

Kortom: we zijn gearriveerd op een gevaarlijk hellend vlak, en stevenen linea recta op een genocide af.

 
———

Waarom hebben we deze catastrofale ontwikkeling van onze primaire levenscondities zo finaal onderschat?

Dat ga ik op deze site uitleggen.

Waarom?

———

 

waarheen?

Slechts enkelen hebben de omvang van deze donderwolk van het begin af aan goed getaxeerd. James Hansen is er één vannoot2. Ondergetekende ook. Hansen begreep die omvang van bovenuit. Ik van onderuit. Met een klein verschil. Ik signaleerde naast de omvang ook de onderschatting. Want volgens mijn analyse tast ons zwelgen in energie en techniek niet alleen klimaat aan, maar ook het menselijk en sociaal reactievermogen. We zijn energie-verslaafd. In niet geringe mate dronken, zien we de lijnen niet meer, en maken fouten. Twee fouten.

[wie haast heeft, leest meteen de oriëntatie van het transitie-denken of welke strategie?]